ΔΝΤ, ο θεματοφύλακας του καπιταλισμού....

(απόσπασμα)

(φωτό : κεντρικά ΔΝΤ, στην καρδιά του ''κτήνους'') 

Ολοκληρώνοντας, μπορεί κανείς να ισχυρισθεί πως το ΔΝΤ, με την απαίτηση του για μία δικαιότερη αναδιανομή των εισοδημάτων, επιδιώκει μόνο τα απολύτως αναγκαία με στόχο τη διάσωση του καπιταλισμού από ένα επόμενο κραχ, καθώς επίσης από την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων – ενός συστήματος που εκτός από την τεράστια αύξηση του πλούτου που εξασφαλίζει, είναι δυστυχώς υπεύθυνο για την εκμετάλλευση των μαζών, για τη ληστεία των φτωχών χωρών, για πολέμους, για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη κοκ.

Ένα τούτοις δεν υπάρχει καμία άλλη ρεαλιστική πρόταση που να εξασφαλίζει ένα ειρηνικό μέλλον για τον πλανήτη – χωρίς τους νομισματικούς πολέμους που προβλέπονται, την οικονομική τέλεια καταιγίδα που διαφαίνεται στον ορίζοντα, τις χρεοκοπίες, τη διάλυση της Ευρωζώνης κοκ. Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα πάντως η αξιωματική αντιπολίτευση, με το άλλο μείγμα πολιτικής που πρεσβεύει, κυρίως με τον προσανατολισμό της προς τη Γερμανία αντί προς το ΔΝΤ, καθώς επίσης με τις πεπαλαιωμένες ακραία νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις της, είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου – επίσης όλοι όσοι τάσσονται υπέρ της «πολιτικής Σόιμπλε» που εφαρμόζεται στη χώρα μας, μάλλον από βαθιά άγνοια σε συνδυασμό με το σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Περαιτέρω, ασφαλώς πρέπει να μειωθούν οι φόροι στην Ελλάδα στη θλιβερή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα – ειδικά η εξοντωτική προκαταβολή και οι ασφαλιστικές εισφορές, αφού κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τα μελλοντικά του εισοδήματα, ενώ το ασφαλιστικό είναι φύσει αδύνατον να επιβιώσει εάν δεν βρουν απασχόληση οι 1.400.000 άνεργοι, οπότε να διορθωθεί ο καταστροφικός δείκτης εξάρτησης. Ποιός θα ήταν άλλωστε τόσο ανόητος να επενδύσει αναλαμβάνοντας ρίσκα, με φόρους και εισφορές που υπερβαίνουν το 100% των προσδοκώμενων κερδών του;

Εκτός αυτού, πρέπει να φορολογούνται ελάχιστα τα μη διανεμόμενα κέρδη, για να υπάρξουν επενδύσεις – αφού το νούμερο ένα πρόβλημα της χώρας, εκτός από τη διαγραφή χρεών, είναι η εξασφάλιση εισοδημάτων και κερδών, για να ακολουθήσει η ανάπτυξη και η υγιής αύξηση των εσόδων του δημοσίου. Υποθέτουμε δε πως θα το δρομολογήσει η κυβέρνηση, εάν επιτέλους αντιληφθεί ότι, ο στόχος της δεν μπορεί να είναι το μοίρασμα μίας διαρκώς αυξανόμενης φτώχειας – αλλά η δημιουργία πλούτου και η δικαιότερη αναδιανομή του.

Σε κάθε περίπτωση, εάν δεν διενεργηθούν εγχώριες επενδύσεις, οι οποίες προϋποθέτουν την αύξηση της ζήτησης και της κατανάλωσης, δεν πρόκειται να προσελκύσει η χώρα ξένες – ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι νέες επενδύσεις, είτε τάσσεται κανείς υπέρ τους, είτε κατά. Κανένας όμως δεν επενδύει σε μία υπερχρεωμένη χώρα, με μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος στα 235 δις € – ενώ ο κ. Σόιμπλε, ο οποίος στην αρχή της πρόσφατης συνέντευξης το έδειξε το αληθινό του πρόσωπο, οφείλει να κρατήσει για τον εαυτό του και τη χώρα του το αίμα, τα δάκρυα και τον ιδρώτα που απαιτεί.

Εάν επιμένει, τότε η Ελλάδα πρέπει να αναζητήσει αμέσως έναν άλλο δρόμο, καθώς επίσης άλλους συμμάχους, για να καταπολεμήσει τα προβλήματα της – τα οποία δεν έχουν αντιμετωπισθεί ούτε στο ελάχιστο, επειδή της επιβλήθηκε μία καθαρά εισπρακτική πολιτική με ευθύνη της Γερμανίας, με στόχο την υφαρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της, αφού προηγουμένως απαξιωθεί εντελώς. Λύσεις υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, ακόμη και στην άκρη του γκρεμού – αρκεί η χώρα να μην επαναλαμβάνει τα ίδια πειράματα, προσδοκώντας ανόητα διαφορετικά αποτελέσματα.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ