Τα παιδιά ΔΕΝ πρέπει να είναι άριστα.....

Πρέπει να είναι ευτυχισμένα !!!

Σε ΚΑΘΕ συνάντηση γονέων και κηδεμόνων για τους βαθμούς, κάπου σε κάποια γωνιά υπάρχει ένα πιτσιρίκι με ανήσυχο βλέμμα σε κατάσταση κρίσης.

Είναι ο «μέτριος μαθητής» που πήρε τους «μέτριους βαθμούς» του τριμήνου και το μόνο που μπορεί να σκεφτεί είναι ο εξάψαλμος που θα ακούσει από τη μαμά του.

Τα παιδιά δεν πρέπει να είναι άριστα, πρέπει να είναι ευτυχισμένα !!!

Πως επιλέγω άθλημα για το παιδί μου

 Σεπτέμβριος, δύσκολος μήνας για τους γονείς

Ο Σεπτέμβριος είναι ένας δύσκολος μήνας για τους περισσότερους γονείς και τα παιδιά. 

Ανάλογα με την ηλικία προκύπτουν διάφορα ζητήματα που καλούνται να διαχειριστούν οι γονείς όπως για παράδειγμα ο αποχωρισμός των μικρότερων παιδιών και η ένταξη τους στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο και το άγχος του δημοτικού σχολείου ή ακόμη και του γυμνασίου για τα μεγαλύτερα παιδιά.

Από παιδί....

Στην αρχή

αγαπάμε στα παιδιά μας

περισσότερο το "μας"

από τα ίδια τα παιδιά.

Στην αρχή

παίρνουν τα παιδιά μας 

αυτά από το πρόσωπό μας

κι εκείνα απ' την προσωπικότητά μας.

«Κενά παιδιά»:

Το άρθρο του ψυχιάτρου Λουίς Ρόχας Μάρκος που έγινε viral

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας και αφορά στα πιο πολύτιμα «κοσμήματά» μας: τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας βρίσκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση καταστροφική !!! 

Δύο οι... αλυσίδες !!!

Κάτι γονεϊκές αλυσίδες που τις λένε «υποχρέωση», «ανάγκη» και «όνειρα άλλων»!!!

Πουλάκι μου! Μα τι γλυκιά και μελιστάλαχτη αυτή η προσφώνηση των μαμάδων -και όχι μόνο- στην Ελλάδα. Να το ακούς από το στόμα της μαμάς όλο αποδοχή και επιδοκιμασία, σε ανεβάζει στον έβδομο ουρανό. Άλλες φορές πάλι ακούς να το λέει με σφιγμένα δόντια, προσπαθώντας να συγκρατήσει το θυμό της, αλλά όπως και να ‘χει είσαι πάντα το πουλάκι της.

Θα ‘θελα κι εγώ να μην πω τα χιλιοειπωμένα........

…….αλλά οι μέρες αυτές με κάνουν να θέλω να μοιραστώ τη σκέψη μου όλο και πιο έντονα.

Λίγες μόνο μέρες μείνανε για το άνοιγμα των σχολείων και το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς. Κι ενώ όλοι οι γονείς τρέχουν να εξοπλίσουν τα παιδιά τους με όλα τα «απαραίτητα» εφόδια (καινούργια τσάντα, καινούργια κασετίνα, κ.ά.), για να επαναπαυτούν και εν τέλει να πουν «ουφ, πάνε και τα σχολικά, τελειώσαμε», ας τινάξουμε λίγο το σώμα απ’ τον πουπουλένιο καναπέ μας κι ας θυμίσουμε στο μυαλό πως πέρα από ‘μας υπάρχουν και κάποιοι άλλοι.

Ψηφιακή απαγωγή παιδιών

 Digital Kidnapping

Η εξάπλωση της τεχνολογίας και η συνεχής χρήση κινητών και άλλου είδους «έξυπνων» συσκευών, όπως τα τάμπλετ και τα i-pad, έχουν εγείρει το πάθος των χρηστών τους για τις… φωτογραφίες που δημοσιοποιούν στο διαδίκτυο. 

Όχι απλώς ακατάλληλοι, αλλά επικίνδυνοι.......

Bullying: ο καθρέφτης μια σάπιας κοινωνίας

Δεν γίνεται να αυτοκτονούν παιδιά, επειδή εμείς – ως κοινωνία και ως γονείς – αποτύχαμε να τους μάθουμε την έννοια του σεβασμού προς κάθε τι διαφορετικό.

«Γονέας....... ελικόπτερο» !!!

Οι Γονείς, που Ελέγχουν Ασφυκτικά τα Παιδιά τους, 

τα Εμποδίζουν να Αναπτυχθούν Συναισθηματικά. 

Οι γονείς που ασκούν υπερβολικό έλεγχο στα παιδιά τους τα εμποδίζουν να αναπτυχθούν συναισθηματικά, 

προειδοποιούν Αμερικανοί ερευνητές.

Πατήρ Ανδρέας Κονάνος:

Μακάριοι οι γονείς που δεν βαράνε τα παιδιά τους, μα τα εμπνέουνε με το ταπεινό παράδειγμά τους. 

Είναι τραγικό να χτυπάς το παιδί σου.

 Δείχνει πόσο ξόφλησες ως προς την αξία και δύναμη της ψυχής και της πειθούς σου.

Ο καπιταλισμός και ο Διωγμός Της Μητρότητας :

Πώς Υποτιμήσαμε Τόσο Εύκολα Τον Ρόλο Της Μητέρας Στη Ζωή Του Παιδιού;

Έρχεται η πολιτεία και "φροντίζει" για την μητρότητα συνταξιοδοτώντας τις γυναίκες πρόωρα. Δεν είναι παράλογο; 

Μόλις, δηλαδή, θα έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μπορούν να σταματήσουν να εργάζονται.

Το φυσιολογικό για την προστασία της μητρότητας και εν τέλει της κοινωνίας, δεν θα ήταν, να δίνεται άδεια με αποδοχές για 6 χρόνια από τη γέννηση κάθε παιδιού;

..............

Τι χρειάζεται ο γιος από τον μπαμπά του.

Μπαμπάς-γιος, μια έντονη σχέση, με πολλές κόντρες, ανταγωνισμό και πολλή αγάπη.

Ο μπαμπάς είναι ο ήρωας του γιου, το απόλυτο πρότυπο του, αυτός που θα τον κάνει να πιστέψει στον εαυτό του και σίγουρα χρειάζεται την απόλυτη αποδοχή του. 

Μη ζητάς να το κάνεις τέλειο.

Μάθε στο παιδί σου να... χάνει. 

"Η ήττα είναι απαραίτητο σκαλοπάτι 

της νίκης."

Δεν προλαβαίνουν να κλείσουν τα τέσσερα κι αρχίζουν μαθήματα αγγλικών.

Κάνουν μπαλέτο ή πολεμικές τέχνες δυο-τρεις φορές την εβδομάδα. 

Ενδιάμεσα τένις, μαθήματα υπολογιστών, κολυμβητήριο.

 Στο νηπιαγωγείο είναι ήδη παιδιά "θαύματα".  

Δε λέω ότι είναι ο κανόνας, είναι όμως πολύ συνηθισμένο.

Όταν το παιδί αναλαμβάνει το ρόλο του γονέα. 

Πηγή : chronographimata.gr

Με αφορμή μια συζήτηση που είχα τις προάλλες, προβληματίστηκα πολύ σχετικά με το ακόλουθο θέμα, μιας και οι συνέπειες μιας τέτοιας κατάστασης (που μόνο σπάνια δεν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε) μπορούν να είναι πολύ άσχημες έως και ολέθριες.

Στην ίδια οικογένεια δε μεγάλωσαν;

Γιατί τα αδέρφια είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους;

Συχνά πολλοί γονείς (και όχι μόνο) αναρωτιούνται πώς γίνεται και τα δυο τους παιδιά να είναι τόσο διαφορετικά. 

Βλέπεις τον Γιώργο και είναι καλός μαθητής, ήσυχο παιδί και υπάκουο. Βολικός γενικά και με ενδιαφέροντα. 

Και μετά είναι και ο Θοδωρής. Πολύ ζωηρό παιδί και σκανταλιάρικο. Έτσι κι έτσι τα πάει στο σχολείο και δε μας αφήνει σε ησυχία. Μα γίνεται να είναι αδέρφια αυτά τα δυο, σκέφτονται όσοι τα γνωρίσουν.

Στην ίδια οικογένεια δε μεγάλωσαν; 

Τους ίδιους γονείς δεν είχαν; 

Οι απαντήσεις είναι ΟΧΙ και ΟΧΙ.

Εγώ φταίω......

Το κείμενο - γροθιά, που αξίζει να διαβαστεί, απ' όλους τους γονείς..... 

Νομίζεις πως είναι κάπου μακριά και δεν ακούν.

Νομίζεις πως είναι απασχολημένα και δεν σε βλέπουν.

Νομίζεις πως είναι μικρά και δεν θα καταλάβουν…

Η μαμά γύρισε αργά από τη δουλειά. Είναι κουρασμένη.

Κάνει δουλειές και είναι θυμωμένη.

Εγώ φταίω αν είχα μαζέψει τα παιχνίδια μου, δεν θα χρειαζόταν να κουραστεί για να τα μαζέψει εκείνη…

Η αλήθεια είναι πως είναι εκεί. Κρυμμένα ή απλά αόρατα.

Μέσα στον μικρό χρωματιστό τους κόσμο, εκεί που εσύ είσαι πελώριος.

Ο γονιός, ο τροφός, ο δάσκαλος, ο αρχηγός…

Ο Πελώριος!

Ας μη μολύνουμε άλλο τα παιδιά μας...

“Πώς μπορείς να κάνεις ένα παιδί ευτυχισμένο; Είναι πολύ εύκολο. Πέτα του μια μπάλα”. Η παραπάνω φράση, παρότι δεν είναι σαφές από τίνος τα χείλη έχει βγει, δεν παύει να αποτυπώνει την αρχέγονη σχέση…

Ο μύθος της δεμένης οικογένειας.....

Αρκετές φορές η καχυποψία και η δυσπιστία εμπεριέχουν τον τρόμο μήπως αφεθούμε έρμαια στη φαντασιωσική παντοδύναμη μητέρα (κοινωνία, κράτος, εξουσία, σύντροφο, θεότητα, θεραπεία κλπ.)

Είναι χρήσιμο να διευκρινιστεί ότι στατιστικά οι «δεμένες» οικογένειες «δένονται» κυρίως από τις ανάγκες της μητέρας που φυσικά δεν καλύπτονται από την συναισθηματική οντότητα του πατέρα-συζύγου. Οι ανάγκες αυτές μαρτυρούν την ψεύτικη νίκη της επί του αρσενικού. Διατηρείται με αυτό τον τρόπο το παιδί ως λάφυρο εξαρτητικό που υπενθυμίζει την κυριαρχία της.

Είναι κατανοητό πως σ’ αυτή τη μάχη κανένας δεν έχει κερδίσει. 

Ο μόνος ηττημένος είναι το παιδί. 

Γνωρίζουμε πως η εξατομίκευσή του πραγματοποιείται με φυσιολογική οριοθέτηση ανάμεσα στην ηλικία των 1,5-3 ετών.

Στη βρεφική ηλικία αρκετές μητέρες μέσα στα όρια της δικής τους διάθεσης να «ελέγχουν καταστάσεις» εμποδίζουν την εξατομίκευση των παιδιών τους και φυσικά και τον αποχωρισμό τους. Μεταδίδουν υπαινιγμούς για τη δική τους εσωτερική δομή και ανασύρουν από βαθύτερα επίπεδα έκδηλες επιθυμίες τους. Υπεύθυνη είναι η πρόθεση να μην «εγκαταλειφθούν».

Κοινά όνειρα, κοινή πορεία και κοινή ζωή......

Πατέρα, το παιδί σου χρειάζεται εσένα όχι τα λεφτά σου. 

«Καλύτερα χώρια κι ευτυχισμένοι παρά μαζί και δυστυχισμένοι. Καλύτερα να είσαι δυστυχισμένος μόνος παρά δυστυχισμένος μαζί με κάποιον άλλον».

 Από κοινού κατέληξαν στον χωρισμό κι ο τίτλος του διαζυγίου θα δηλώνει πως κάποτε ήταν μαζί.

 Κοινά όνειρα, κοινή πορεία και κοινή ζωή. Μέχρι που το μένει που μένει να τους ενώνει είναι ένα παιδί. Ένα πλάσμα που η ηλικία του δε σηκώνει εξηγήσεις. Δεν είναι ότι δεν έχει νοημοσύνη, αλλά αυτή η τρυφερή ηλικία, αυτή η παιδική αθωότητα, δεν μπορεί να καταλάβει τις αιτίες. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει γιατί η κηδεμονία ανήκει στη μαμά και γιατί πρέπει να βλέπει ελάχιστα τον μπαμπά. Του λείπει έντονα στην αρχή κι έπειτα συνηθίζει.

Προστατεύουμε τα παιδιά από τα τροχαία δυστυχήματα !!!

Περισσότερα από 8,000 παιδιά ηλικίας 0-14 ετών έχουν σκοτωθεί σε τροχαία δυστυχήματα τα τελευταία 10 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το 50% από τα παιδιά που σκοτώθηκαν

 ήταν μέσα σε οχήματα, 

το 33% περπατούσαν και

 το 13% ποδηλατούσαν,

 σύμφωνα με την τελευταία έκθεση που δημοσιεύθηκε σήμερα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφαλών Μεταφορών (European Transport Safety Council - ETSC) του πλέον έγκριτου Οργανισμού για την Οδική Ασφάλεια στην ΕΕ, ενεργό Μέλος του οποίου αποτελεί το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας (Ι.Ο.ΑΣ.) «Πάνος Μυλωνάς».