Tο χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού
Από πρότυπο ορεινού τουρισμού, ο Παρνασσός έχει γίνει αρνητικό παράδειγμα:
παλαιές υποδομές,
αστοχίες στη συντήρηση,
προχειρότητα στον σχεδιασμό και
αργές αποφάσεις.
Για δεκαετίες ο Παρνασσός υπήρξε συνώνυμο της χειμερινής απόδρασης: εύκολη πρόσβαση από τα μεγάλα αστικά κέντρα, μοναδικό φυσικό τοπίο, γειτνίαση με τους Δελφούς και ένα χιονοδρομικό που μπορούσε να λειτουργήσει ως «ναυαρχίδα» του ορεινού τουρισμού.
Σήμερα, ωστόσο, η εικόνα αυτή θαμπώνει. Πολύωρες ουρές, κλειστοί ή προβληματικοί αναβατήρες, ελλείψεις προσωπικού και μια γενικευμένη αίσθηση υποβάθμισης συνθέτουν το σκηνικό ενός δημοφιλούς προορισμού, που φαίνεται να έχει εγκλωβιστεί σε δομικές αδυναμίες διαχείρισης. Παρά τις εξαιρετικές δυνατότητές του, το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού βρίσκεται, σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν εκ των έσω τη λειτουργία του, σε μια μακρά πορεία λανθασμένων επιλογών, η οποία έχει πλέον φτάσει σε οριακό σημείο. Το υψόμετρο (περί τα 2.000 μ. κατά μέσο όρο), η έκταση και οι εγκαταστάσεις δεν αρκούν από μόνες τους για να αντισταθμίσουν τις χρόνιες παθογένειες.
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται η ιδιοκτήτρια και διαχειρίστρια εταιρεία, η ΕΤΑΔ, η οποία –όπως επισημαίνουν αρμόδιες πηγές– δεν έχει επιδείξει την απαιτούμενη υπευθυνότητα και συνέπεια για τη λειτουργία του κέντρου. Το αποτέλεσμα είναι μια καθημερινότητα που δοκιμάζει την εμπειρία των επισκεπτών και πλήττει την αξιοπιστία του τουριστικού προϊόντος. Κομβικό πρόβλημα αποτελούν οι αναβατήρες, αρκετοί από τους οποίους έχουν παλιώσει πολύ και, σύμφωνα με καταγγελίες, δεν συντηρούνται με τον ενδεδειγμένο τρόπο. Οι βλάβες και οι διακοπές λειτουργίας εντός της σεζόν οδηγούν σε μεγάλες ουρές, κακή εξυπηρέτηση και τελικά σε δυσφήμηση του ίδιου του προορισμού. Παρότι η διοίκηση διαβεβαιώνει ότι η ασφάλεια αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα, η εικόνα ταλαιπωρίας που καταγράφεται σε περιόδους αιχμής εγείρει εύλογα ερωτήματα.
Την ίδια στιγμή, το χιονοδρομικό αντιμετωπίζει δραματική έλλειψη προσωπικού σε καίριες θέσεις, αλλά και προβλήματα επαρκούς εκπαίδευσης. Οι μη ελκυστικές απολαβές λειτουργούν αποτρεπτικά: αντί να προσελκύονται νέοι εργαζόμενοι, κάθε χρόνο αποχωρούν και οι πιο έμπειροι. Η απώλεια αυτή υπονομεύει την τεχνογνωσία, τη στιγμή που διεθνώς τα χιονοδρομικά επενδύουν σε σταθερούς πυρήνες εκπαιδευμένου προσωπικού. Ιδιαίτερη κριτική ασκείται και στην ανύπαρκτη στρατηγική προετοιμασίας της σεζόν. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει διεθνώς, όπου ο σχεδιασμός ξεκινά αμέσως μετά τη λήξη της χειμερινής περιόδου, στον Παρνασσό βασικές αποφάσεις –όπως η τιμολογιακή πολιτική– ανακοινώνονται συχνά λίγο πριν από την έναρξη της σεζόν, ακόμη και στα τέλη Δεκεμβρίου. Αυτό καθιστά αδύνατο κάθε σοβαρό προγραμματισμό για σχολές σκι, καταστήματα ενοικίασης εξοπλισμού, ξενοδοχεία και λοιπούς επαγγελματίες που εξαρτώνται από το χιονοδρομικό.
Το πρόβλημα επιτείνεται και από ένα δαιδαλώδες σύστημα διοίκησης. Οι αποφάσεις περνούν από τα κεντρικά της ΕΤΑΔ, ενώ ο επί τόπου διευθυντής διαθέτει περιορισμένες αρμοδιότητες.
Το αποτέλεσμα είναι καθυστερήσεις και πρόχειρες λύσεις: προσλήψεις της τελευταίας στιγμής, έργα που εκτελούνται εν μέσω της σεζόν, ελλείψεις ανταλλακτικών και ανεπαρκή τεχνικά μέσα. Επιστέγασμα αυτής της εικόνας θεωρείται το ζήτημα του κεντρικού αναβατήρα, για τον οποίο είχε εγκριθεί κονδύλι 10 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης. Παρά την έγκριση, ο διαγωνισμός δεν προκηρύχθηκε ποτέ, το κονδύλι χάθηκε και σήμερα οργανώνεται συντήρηση με περίπου το μισό ποσό. Στο μεταξύ, ο συγκεκριμένος αναβατήρας παραμένει κλειστός για τρίτη συνεχή χρονιά, προκαλώντας σοβαρή υποβάθμιση της εξυπηρέτησης. Πηγές διερωτώνται γιατί δεν συντηρήθηκε εγκαίρως –καθώς δεν απαιτούσε άμεση αντικατάσταση– και γιατί δεν αξιοποιήθηκαν οι πόροι για την αναβάθμιση περισσότερων, παλαιότερων εγκαταστάσεων.
Το σημαντικότερο, ωστόσο, αφορά το μέλλον. Η μελέτη και το έργο εγκατάστασης συστημάτων τεχνητής χιόνωσης, που διεθνώς θεωρούνται απαραίτητη προϋπόθεση βιωσιμότητας, έχουν ουσιαστικά «θαφτεί». Πρόκειται για υποδομή χωρίς την οποία –όπως σημειώνουν γνώστες του αντικειμένου– κάθε συζήτηση για ανάπτυξη μοιάζει με «παλάτια στην άμμο», ιδίως σε μια εποχή κλιματικής αβεβαιότητας. Την ώρα, λοιπόν, που άλλα χιονοδρομικά της χώρας εκσυγχρονίζονται με πιο ορθολογικό σχεδιασμό, ο Παρνασσός κινδυνεύει να μείνει πίσω σε βασικές υποδομές. Τα οικονομικά στοιχεία δείχνουν ήδη κάμψη, παρά τον υψηλό αριθμό επισκεπτών.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα υπάρξει έγκαιρα μια συνολική επανεκκίνηση με στρατηγικό σχέδιο, τεχνογνωσία και διοικητική ευελιξία, ή αν ο πιο εμβληματικός χειμερινός προορισμός της χώρας θα συνεχίσει να φθείρεται, χάνοντας σταδιακά το συγκριτικό του πλεονέκτημα.
Πηγή: Protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου