Σε προηγούμενη ανάρτηση ( βλ. ΕΔΩ), είχαμε δει μια ανάλυση για
το μακρύ χέρι της εργοδοσίας στον συνδικαλισμό ή αλλιώς
τον εργοδοτικό "συνδικαλισμό" ( ο Θεός να τον κάνει ).
 |
Αντίθετα με τους εικονιζόμενους, δυστυχώς, δεν αντιστέκονται όλοι όσοι δηλώνουν συνδικαλιστές...
Στην βιβλιογραφία συναντάμε και τον όρο "κίτρινα σωματεία". Γιατί ονομάστηκαν έτσι ; |
Πότε καθιερώθηκαν ;
Όλες οι απαντήσεις στο παρακάτω άρθρο:
Κίτρινο σωματείο: Το σωματείο εργαζομένων που ιδρύει ή/ και ελέγχει ο εργοδότης, για να εμποδίσει την εγκαθίδρυση αυθεντικού σωματείου.
Ο ορισμός στο γλωσσάρι της ITUC (Ιnternational Trade Union Confederation - Παγκόσμια Συνομοσπονδία Συνδικάτων), μέλος της οποίας είναι και η ΓΣΕΕ, είναι λακωνικός.
Ισως δεν βοηθάει το γεγονός ότι και η ίδια η ITUC έχει δεχτεί πυρά πως δεν προστατεύει -ως όφειλε- τα δικαιώματα των εργαζομένων και ότι τα υψηλόβαθμα στελέχη της διάγουν πολυτελή βίο, με παχυλούς μισθούς και πανάκριβα κεντρικά γραφεία στις Βρυξέλλες.
Το σίγουρο είναι ότι κανένα σωματείο ή συνδικάτο δεν θέλει να αποκαλείται «κίτρινο», καθώς ο όρος είναι υποτιμητικός και υβριστικός, αφού το τοποθετεί στο αντίπαλο στρατόπεδο ως υποχείριο των αφεντικών, ένα βήμα πιο πέρα από την ταξική... συνεργασία.
Η προέλευση του όρου «κίτρινα συνδικάτα» είναι αμφισβητούμενη, αν και καθιερώνεται στις αρχές του 20ού αιώνα.
Από το 1899 υπάρχει αναφορά για την ίδρυση του πρώτου αποκαλούμενου «κίτρινου σωματείου» στην κοινότητα Μονσό-Λε-Μιν στην κεντρική Γαλλία, μια μικρή πόλη μεταλλείων με πλούσια εργατική παράδοση, από ομάδα ανθρακωρύχων που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε απεργία.
Η ιστορία θέλει τους απεργούς να πηγαίνουν ομαδικά στο καφενείο, όπου μαζεύονταν οι απεργοσπάστες, και να σπάνε τα τζάμια με πέτρες. Οι απεργοσπάστες κάλυψαν το κενό με κίτρινο στρατσόχαρτο κι έκτοτε όλοι οι απεργοσπάστες αποκαλούνται «κίτρινοι».
