Στον Παρνασσό
Στα ψηλά λιβάδια του Παρνασσού, εκεί όπου τους θερινούς μήνες ανέβαιναν τα κοπάδια για βοσκή, συναντούσε κανείς τον παραδοσιακό σταλό, μια απλή αλλά απαραίτητη κατασκευή της ποιμενικής ζωής. Ο σταλός δεν ήταν στάνη, αλλά ένας σκιερός τόπος όπου τα πρόβατα συγκεντρώνονταν και αναπαύονταν κατά τις θερμότερες ώρες της ημέρας.
Κατασκευασμένος με τα υλικά που πρόσφερε το ίδιο το βουνό, με πέτρες, ξύλα, κλαδιά και πυκνή φυτική κάλυψη στη στέγη, δημιουργούσε έναν μεγάλο ίσκιο και ένα πιο δροσερό καταφύγιο από το δυνατό καλοκαιρινό ήλιο. Εκεί τα ζώα στάλιζαν, ιδιαίτερα τις μεσημεριανές ώρες, πριν επιστρέψουν και πάλι στη βοσκή καθώς έπεφτε η ζέστη.
Ο σταλός αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των παλιών κτηνοτρόφων του Παρνασσού. Λιτός, πρακτικός και απόλυτα προσαρμοσμένος στο ορεινό περιβάλλον, μαρτυρεί τη γνώση που είχαν οι άνθρωποι του βουνού για τον τόπο, το κλίμα και τις ανάγκες των ζώων τους.
Τέτοιες εικόνες αποτελούν σήμερα πολύτιμα κατάλοιπα της ποιμενικής παράδοσης του Παρνασσού, θυμίζοντας έναν τρόπο ζωής που για πολλές γενιές ακολουθούσε τον κύκλο των εποχών και ήταν άρρηκτα δεμένος με τα κοπάδια και τα ψηλά βοσκοτόπια του βουνού.
Pafsilipon: Τον σταλό βέβαια χάρη στον Σταθάουζεν, τον είδαμε μετέπειτα και σε αστικό ιστό. Τόσο στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου που καταργήθηκε (στο κυρίως κτίριο του δημαρχείου Διστόμου), όσο και στην πλατεία Λάκα.
Μία "κοινωνική προσφορά" ενός ανεπάγγελτου...... 🤣

1 σχόλιο:
Σταλο έχουν φτιάξει και στην πλατεία Λάκκα.
Όποιος θέλει μπορεί να πάει εκεί,που να τρέχετε τώρα στον Παρνασσό.
Δημοσίευση σχολίου